» چرا زن بايد در بيرون رفتن از خانه اجازهبگيرد اما شوهر لزومي به اجازه گرفتن اززن ندارد؟

» اين كه چرا زن بايد براى خارج شدن از خانه ازشوهر اجازه بگيرد به چند دليل است:
      الف) انصافاً آيا وجود زن براى ديگر اجنبى‏ها حساستر است يا وجود مرد؟ زن ممكن است مورد تعرض بیگانگان قرار بگيرد و مرد به خاطر حفظ ناموس خويش اجازه نمى‏دهد همسرش بدون اطلاع او از خانه خارج شود. مرد براى اطمينان خاطر خويش و براى مصونيت زن بايد در جريان آمد و شد همسرش به خانه و خارج از آن قرار بگيرد.
       ب ) با توجه به آسيب‏پذيرى زن در محافل و همنشينى‏ها، به مرد اين حق داده شد، تا براى كنترل همسر خويش به او اجازه خروج از خانه را بدهد يا ندهد.
       ج ) بر اثر حساسيت خروج از خانه و مسائلى كه در پى دارد اگر زن بخواهد بدون مشورت و اجازه از شوهر از خانه خارج شود طبيعى است كه به تدريج موجب بروز مشاجرات و حوادث ناخوشايندى بين زن و شوهر مى‏گردد اقتضاى روال زندگى اين است كه در بسيارى از اين موارد حق مرد توسط زن ضايع خواهد شد. بنابراين راه حل اين گونه مسائل اين است كه مرد از قبل به زوجه خويش اجازه خروج ازخانه را داده باشد.
       راجع به اينكه مرد در خروج از خانه چه وظيفه‏اى را دارد دقت كنيد گرچه مرد از نظر موازين و دستورات شرعى براى خروج از خانه موظف به اذن همسر خود نيست ولى دو وظيفه است يكى قانون و الزام شرعى، ديگرى وظيفه اخلاقى. مردان با كفايت و صاحب مكارم اخلاق اجمالا همسر خويش را در جريان كار خويش قرار مى‏دهند و به خصوص در مسافرت‏ها همسران خود را مطلع و با آنها در ارتباط هستند آنها را از انتظار بيرون مى‏آورند و چنين نيست كه زن را تا دير وقت يا مدت مديدى بى‏خبر از خويش نگاه داشته و در فشار و عذاب قرار دهند. نكته ديگر آن كه شوهر نمى‏ تواند در مورد واجباتى كه مستلزم خروج از خانه باشد جلوگيرى كند.
       آيا اگر گفته شد خروج زن از منزل با اجازه شوهر باشد به اين معناست كه زن طفيلى وجود مرد است؟ و يا اين كه زن برده مرد شده است؟ و مرد حاكم بر زن مى‏ شود؟
       اين كه خروج زن از منزل با اجازه شوهر باشد به خاطر حفظ و صيانت زندگى خانوادگى است تا خداى ناكرده در زندگى مشترك زناشويى مخاطراتى پيش نيايد كه موجب از هم پاشيدگى زندگى مشترك شود و البته ممكن است شخصى از اين مطلب سوء استفاده كند و زن را تحت فشار قرار دهد كه در اين صورت اين ربطى به اصل حكم ندارد. اصل حكم براى تضمين سلامت خانواده است.
      الف) به نظر مشهور فقها و به فتواى امام نيز اگر در ضمن عقد نكاح شرط شود كه زن اجازه خروج از منزل را داشته باشد و نيازمند اذن و اجازه شوهر نباشد و يا اين كه عقد مبنى بر اجازه خروج زن از منزل انجام شده باشد (مانند اين كه زن اشتغال به كار در خارج از منزل داشته و شوهر هم مى‏دانسته و مخالفت نكرده و عقد ازدواج هم در همين اوضاع و احوال و با علم و آگاهى و توافق ضمنى و يا صريح انجام بگيرد؛ در اين دو صورت (شرط ضمن عقد و عقد مبنى براى جواز خروج زن) نيازمند اذن شوهر نيست و او نمى‏ تواند از خروج زن ممانعت كند؛ مگر اين كه مفسده‏اى در بين باشد كه در اين صورت از باب ديگرى و به خاطر حكم ديگرى شوهر مى‏تواند جلوگيرى كند. هم‏چنين اگر مردى حقوق اقتصادى زن را تأمين نكند و زن مجبور شود كه براى تأمين مخارج خود كار كند، خروج او از منزل براى كار جايز است. هم‏چنين است خروج زن براى هر امر لازم و واجب عقلى و شرعى، بنابراين نياز به اجازه شوهر در صورتى است كه هيچ ضرورت عقلى و شرعى در كار نباشد و اين حكم خود داراى فلسفه‏هاى متعددى مى‏ باشد از جمله اين كه: زندگى خانوادگى اقتضائاتى دارند (از قبيل لزوم انضباط و نظم و كنترل صحيح و نيز تفاهم و علاقه و محبت و صميميت بين زن و شوهر و رعايت علايق و عواطف و احترام به يكديگر) و چه بسا خروج زن بدون رضايت شوهر از منزل مفاسدى داشته باشد و مشكلاتى ايجاد نمايد و يا حقى از شوهر ضايع شود و به استمرار و بقاى زندگى خانوادگى آسيب رساند. ازاين‏رو براى جلوگيرى از اين گونه آسيب‏ها به زندگى مشترك، چنين حكمى قرار داده شده است.
       از نظر اسلام، خود مرد نيز اجازه ندارد به ميل و هوى و هوس و تمايلات خودش زندگى كند تا چه رسد به اين كه زن و فرزند تابع محض و بى‏چون و چراى او باشند؛ و اگر حقوقى براى فردى قرار داده شده باشد، به تناسب آن حقوق وظايفى نيز بر گردن او گذاشته مى‏ شود؛ يعنى، حقوق، همراه با تكليف و مسؤوليت و حقوق متقابل مى‏ باشد.
       در احكام شرعى نيز مشاهده مى‏ شود كه در قبال حقوقى كه براى مرد قرار داده شده، تكاليفى (مانند مهريه و نفقه) نيز بر گردن او گذاشته شده است. گذشته از اين، حقوق مرد نيز محدود و مشروط است به اين كه موجب عسر و حرج و ضرر براى زن نباشد.
      در موارد زير خارج شدن زن از منزل نياز به اجازه شوهر ندارد:
       الف) خارج شدن براى ياد گرفتن معارف و واجبات و محرمات دينى در صورتى كه در منزل امكان ياد گرفتن نباشد.
       ب ) خارج شدن براى معالجه بيمارى در صورتى كه امكان معالجه در منزل نباشد.
       ج ) براى فرار از خطر جانى، مالى، آبرويى.
       د ) براى انجام واجبات عينى كه موقوف بر خارج شدن است مثل حج واجب يا نجات جان انسانى.
       ه ) چنانچه ماندن در منزل باعث عسر و حرج غيرقابل تحمل باشد.
      و ) اگر در ضمن عقد ازدواج با شوهر شرط كرده باشد كه براى كار و امثال آن از خانه خارج شود و شوهر هم شرط را پذيرفته باشد.
       ز ) خارج شدن براى مراجعه به دادگاه براى دادخواهى.
       ح ) مجبور باشد براى تأمين مخارج و معاش از منزل خارج شود در صورتى كه شوهر قدرت بر تأمين مخارج ندارد و يا اگر قدرت دارد مخارج زن را ندهد.